tag:blogger.com,1999:blog-70063812338845653832012-02-15T23:48:00.421-08:00๐โจ๋lsulจos'๐http://www.blogger.com/profile/15157034056080179067noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-7006381233884565383.post-42179663356840401022008-09-18T06:12:00.001-07:002008-09-18T23:00:02.753-07:00เรื่องย่ออิเหนา ( ตอนศึกกะหมังกุหนิง )ท้าวกะหมังกุหนิงกับประไหมสุหรีมีโอรสชื่อ วิหยาสะกำ ในคราวที่วิหยาสะกำออกประพาสป่า องค์ปะตาระกาหลาได้แปลงร่างเป็นกวางทองเพื่อล่อวิหยาสะกำมายังต้นไทรที่พระองค์ซ่อนรูปวาดบุษบาไว้ เมื่อวิหยาสะกำเห็นรูปวาดของบุษบาก็หลงรักนางจนคลั่ง ท้าวกะหมังกุหนิงสืบทราบว่านางคือบุษบา ธิดาท้าวดาหาที่ตอนนี้เป็นคู่หมั้นของจรกาแล้ว แต่ด้วยความรักและสงสารลูกจึงส่งทูตไปสู่ขอบุษบาให้วิหยาสะกำแต่เมื่อท้าวดาหาปฏิเสธท้าวกะหมังกุหนิงจึงสั่งยกทัพมาเมืองดาหาเพื่อจะชิงตัวบุษบาท้าวดาหาส่งพระราชสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากท้าวกุเรปัน (พี่ชาย) ท้าวกาหลังและท้าวสิงหัดส่าหรี (น้องชาย) และจรกาให้ยกทัพมาช่วยกันรบป้องกันเมืองดาหาเมื่อท้าวกุเรปันได้รับข่าวแล้วจึงให้ทหารนำจดหมายไปให้อิเหนาที่อยู่เมืองหมันหยา(เมืองจินตหรา) อิเหนาไม่อยากไปแต่กลัวพ่อโกรธเลยต้องไป ในที่สุดอิเหนาก็ยกทัพมากับกะหรัดตะปาตี (พี่ชายคนละแม่) ทำให้ท้าวดาหาดีใจมากเพราะเชื่อมั่นว่าอิเหนาต้องรบชนะแต่ด้วยความที่อิเหนาเคยทำให้ท้าวดาหาโกรธเรื่องปฏิเสธการแต่งงานกับบุษบาจนทำให้เกิดเรื่องขึ้นมาอิเหนาจึงตัดสินใจสู้รบให้ชนะก่อนแล้วค่อยเข้าไปเฝ้าท้าวดาหาในที่สุดเมื่อท้าวกะหมังกุหนิงยกทัพมาใกล้ดาหาทำให้เกิดการต่อสู้กับกองทัพของอิเหนา ในที่สุดสังคามาระตาก็เป็นผู้ฆ่าวิหยาสะกำ ส่วนอิเหนาเป็นผู้ฆ่าท้าวกะหมังกุหนิงตายในสนามรบด้วยกริชเทวาหลังจากนั้นท้าวปาหยันกับท้าวประหมัน (พี่กับน้องของท้าวกะหมังกุหนิง) ก็ยอมอ่อนน้อมต่ออิเหนา อิเหนาจึงอนุญาตให้ระตูนำพระศพของทั้งสองกลับไปทำพิธีตามพระราชประเพณี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7006381233884565383-4217966335684040102?l=love-pp-nine.blogspot.com' alt='' /></div>๐โจ๋lsulจos'๐http://www.blogger.com/profile/15157034056080179067noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7006381233884565383.post-34370757713193799612008-09-18T06:12:00.000-07:002008-09-18T06:51:26.668-07:00<a href="http://blog.hunsa.com/ton216">นายสุทธิพงษ์ กอวิจิตร เลขที่12 ม.4/3</a><br /><a href="http://plakamonwan.blogspot.com/">นายกษิดิศ อยู่ภู่ เลขที่13 ม.4/3<br />นายทับขวัญ สุวรรรประทีป เลขที่14 ม.4/3<br />นายประวีรวัฒน์ จันทร์เพ็ชร์ เลขที่15 ม.4/3<br />นางสาว กมลวรรณ มั่งถึก เลขที่16 ม.4/3</a><br /><a href="http://blog.hunsa.com/jiranun17">นางสาวจิรนันท์ พันโท เลขที่17 ม.4/3</a><br /><a href="http://prajunsaiw.blogspot.com/">นางสาว ฉวีวรรณ ม ากสอย เลขที่18 ม.4/3</a><br /><a href="http://blog.hunsa.com/love2lovepimmy">นางสาว ชลลดา วงศ์นุกูล เลขที่19 ม.4/3<br />นางสาว ณัฐนรี ขิงจัตุรัส เลขที่20 ม.4/3</a><br /><a href="http://www2lemon.blogspot.com/">นางสาวดวงกมล บุญกูล เลขที่21 ม.4/3<br />นางสาว กมลวรรณ คชพันธ์ เลขที่11 ม.4/2</a><br /><a href="http://noonum-11.blogspot.com/">นางสาวชนม์ชนก จำปาเทศ เลขที่11 ม.4/1</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7006381233884565383-3437075771319379961?l=love-pp-nine.blogspot.com' alt='' /></div>๐โจ๋lsulจos'๐http://www.blogger.com/profile/15157034056080179067noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7006381233884565383.post-57097117364655807802008-07-22T21:31:00.000-07:002008-07-22T21:33:16.838-07:00เค้าว่ากันว่า เมื่อก่อน..มีพระจันทร์อยู่ 2 ดวง พระจันทร์ทั้ง 2 รักกันมากมาย และสัญญาว่า มั่ยว่าจะยังไงเราจะต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าคัยสักคนหายไป ก้อจะต้องตามหากันจนเจอ อยู่มาวันนึง....... พระจันทร์ผู้หญิงก้อได้ออกเดินทาง และได้ไปพบกับพระอาทิตย์ จนเธอนั้นได้หลงรักพระอาทิตย์ ด้วยอำนาจของแสงอาทิตย์ พระจันทร์ซึ่งมีแสงสว่างในตัวเอง ที่น้อยนิดจึงค่อยๆถูกแสงของดวงอาทิตย์กลืนไป เรื่อยๆ ๆ ๆ จนไม่สามารถมองเห็นเธอได้อีกเลย.... พระจันทร์ผู้ชายด้วยความรัก... จึงได้แต่ตามหาเธอมาโดยตลอด วันแล้ว...วันเล่า... แต่ก้อไม่พบแม้แต่ร่องรอย พระจันทร์ผู้ชายจึงมีความคิดที่ว่า... ถ้าเราระเบิดตัวเองเป็นชิ้นเล็กๆๆหละ เราก้อคงจะตามเธอเจอ พระจันทร์ผู้ชายก้อคิดอยู่นานนะ (2นาที) จึงตัดสินใจระเบิดตัวเองเพื่อที่จะตามหาคนรัก... ในคืนที่แสนจะมืดมิดก็ไม่มีแม้แต่เงาของพระจันทร์ มีแต่ชิ้นส่วนเล็กๆ น้อยๆ ของพระจันทร์.... เมื่อพระจันทร์ผู้หญิงรู้เช่นนั้นก้อเสียใจและไม่เคยคิดว่า... พระจันทร์ผู้ชายจะรักตนได้มากมายขนาดนี้.... แต่มันก้อสายไปแร้วหละ...เธอก้อได้ออกไป ตามหาพระจันทร์ผู้ชายและหวังเสมอว่า... สักวันคงจะเจอเค้าอีกครั้ง...และบอกกับพระจันทร์ผู้ชายว่า ...ชั้นขอโทษ... คืนใดที่มีดาวบนฟ้า....ก้อจะไม่มีพระจันทร์... แต่ถ้าคืนใดที่มีพระจันทร์...ก้อจะไม่มีดวงดาว ให้คิดเอาไว้เสมอนะ ใน...เวลาที่เธอไม่มีใคร คนที่เค้า...อยู่ห่างไกล ก็ไม่ได้ต่างอะไร...ไปจากเธอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7006381233884565383-5709711736465580780?l=love-pp-nine.blogspot.com' alt='' /></div>๐โจ๋lsulจos'๐http://www.blogger.com/profile/15157034056080179067noreply@blogger.com0